का बरं अस होत खर प्रेम करणार्‍याचं नेहमीच का फसं होत ती मला नेहमी बसस्टॉप वर दिसायची, मला बघुन कधी हसायची, तीच दिसण . तिचं हसण मला वेड लावून जायच, अन ती निघुन गेली की सर्व जगच पालटून जायच.... तरी ऐक वेडी आशा असायची की उद्या ती पुन्हा दिसेल, वरवरच का असेना पण मला बघुन गोड़ हसेल, तिच्या नुसत्या दिसण्याने माझं मन हरपुन जायच, अन माझ्या मनातील गुपित मात्र माझ्या मनातच रहायचं.... माझ्या मनातील सुरांना शब्दांची साथ हवी होती, मला तिच्याशी जोडणारी एक रेशिमगाठ हवी होती, पण माझ्या मनातील शब्दांचा पाझर ओठांतून कधी फुटलाच नाही, आणि तिच्यावर जीवापाड प्रेम करणारा हा भाबड़ा जिव तिला कधी कळलाच नाही.... आणि मग अचानक एक दिवस तीच बसस्टॉप वर येण थांबल, माझ्या आयुष्याच् गणित मग पुनः एकदा लांबल, दिवस गेले महीने गेले ती मला परत कधीच नाही दिसली, अन माझ्या प्रेमाची ही कविता पुन्हा एकदा फसली.... का बरं अस होत खर प्रेम करणार्‍याचंच नेहमीच का फसं होत. .......... शुभ सांज .....