🍀🌾🍀 *सखी* ( Specialy for Couple"s Day ) सखी नेमकी कोण असते? पत्नी? नाही! मैत्रीण? नाही! जिवाभावाची मैत्रीण? तीही नाहीच! मग? जिवाभावाची आणि फक्त आपण हेच जिचे विश्व आहे अशी मैत्रीण........ येस, ती सखी असू शकते! पत्नी सखी होऊ शकत नाही, नाहीच होता येत तिला.... ती आपली पत्नी असते, मुलांची आई असते, सूनही असते... आल्यागेल्या पै पाहुण्यांसाठी अन्नपूर्णाही असते.... आणि बिचारी सगळं कसं परफेक्ट करू पाहते त्या त्या वेळी! कदाचित म्हणूनच क्वचित कधीतरी ती काही काळ आपली मैत्रीण बनते आणि पुढच्या क्षणी पुनश्च पत्नी! सखी नाही होता येत तिला! बिचारी थकून जाते ती सगळी नाती सांभाळता सांभाळता! ऐन उमेदीचा काळ न थांबता सरकत जातो.... रेटाही असा आवेगी असतो की सखी शोधावी अशी ना उसंत मिळते आपल्याला, ना गरज! आयुष्य वाहत असते, चाळीशी अलगद उलटते आणि काहीतरी नकळत वेगळे घडायला लागते! कर्तृत्वा मागचा अहंपणा विरळ होऊ लागतो ... डोके शांतपणे कोणाच्या तरी खांद्यावर क्षणभर टेकवावे असे वाटायला लागते.... कोणत्याही बेरीज वजाबाकीची अट न सांगता कोणापाशी तरी शांतपणे बसून राहावे असेही वाटायला लागते.... आणि सहज बाजूला पाहावे तर आपली *पत्नी* आपल्या सोबतच असते... आपल्या सारखी आपल्या बरोबरच्.. अरे हो ... तिच् की ही .. आपली *सखी*..!! .... का कोणास ठाऊक, ती आता सतत सोबत असावी असे वाटत राहते. फारसे काही बोलू नये,नुसते असावे बस्स असे काहीसे! .....तिलाही हे कसे बरे न सांगताच समजते? क्वचित कधी कोठे कौटुंबिक संमेलन किंवा पार्टीला गेलो की एकदम डाऊन फिलिंग यायला लागते.... आजूबाजूला पाहावे तर नेमकी "ही"चीच नजर आपल्याभोवती रेंगाळते आहे हे जाणवते...." चला निघायचं का, "गंधर्व"मध्ये जाता जाता काॅफी घेऊ या" हे तिचे शब्दही कसे नेमके कानावर पडतात... वाटत राहते हे तिच्या कसे लक्षात आले बरे? ....अलिकडे कामे उरकली की जो काही थोडासा मोकळा वेळ मागे राहतो तो फक्त "ही"च्या बरोबरच घालवावा असे वाटायला लागते! एरव्ही "आज लवकर घरी?" ह्या प्रश्नाचे उत्तर "काही नाही, असेच!" असे टिपिकल देणारे आपण "आज तुझ्याशी गप्पा मारायच्या आहेत, म्हणून खास आलो!" असे सहज बोलून जातो! किंवा बाजारात पूर्वी गर्दीत न शिरणारे आपण "अग तुला ते हे घ्यायचं म्हणत होतीस ना?" असे आवर्जून विचारू लागतो! का असे घडत असावे? ती माहेरी जायचा विचार आपल्याला कासावीस का करायला लागतो? ....कारण एकच.... आपली पत्नी.... बिचारी ना मैत्रीण बनू शकली ती आपली.... सखी तर नाहीच.... मात्र ह्या वळणावर ती आपली परमसखी कशी सहज बनून गेली नकळत! आश्वासक.... स्वाभाविक.... हवीहवीशी... आरपार सप्तसखी! ....मुलांनाही हे जाणवत जाते..... थोडी गंमत थोडी मिस्किली.... तेही ह्या गोड नात्याचा हळूहळू आदर करायला लागतात ! ....एक मात्र आपण विसरायचं नाही.... आपल्या हीलाही एक परमसखा हवा असतो, समजून घेणारा, आधार देणारा.... ह्या वयात तर अधिकच.... मुलं...माहेर दूर राहिलेले असताना.... अशा वेळेस तिच्या हातात हात गुंफूनच पुढची वाटचाल साजरी करायची असते! ....सखा सखी हे नातेच किती गहिरे आहे...समुद्रासारखे अथांग खोल तरीही किनारा सांभाळणारे ! ..... हे सगळं कळेपर्यंत चाळीशी पार होऊन पन्नाशी आलेली असते ..!!