जिंदगी माझी जरी बेकार होती वेदनेला केवढा आधार होती ऐकली ना हाक या बहिर्या जगाने या मुक्याची हीच बस तक्रार होती सोडवल्यावर तत्व सारे जिंकलो मी पण खरे तर तीच माझी हार होती भेट झाली ना कधी मानव्यतेशी माणसे तर भेटली चिक्कार होती ठेवले मेघास मी डोळ्यात माझ्या आसवे कुठवर मला पुरणार होती बेदखव झाली पाखरे ती जंगलाची जी खरी हकदार होती शेवटी मृत्यूच आला वाचवायाला जिँदगी तर आणखी छळणार होती