*🌹सद्गगुरुंची आवश्यकता🌹* कधी कधी पुर्वजन्मसंस्कारामुळे किंवा पुर्वजन्मपुण्याईमुळे साधकाची प्रगती तीव्र गतीने होत असते; परंतु बाह्य परस्थिती -विशेष रुपाने त्याचे कौटुंबिक जीवन किंवा शरीर प्रकृती जर साथ देत नसेल तर त्याचा परिणाम साधकावर होऊन एक प्रकारचा मानसीक तणाव निर्माण होतो. या तणावामुळे अधिक तीव्र वासना उत्पन्न होऊन त्याचा अतिशय -हास होऊ शकतो किंवा शरीर स्वास्थ्य चांगले नसल्याने वेडदेखील लागु शकते. गुरु अशा परस्थिती मध्ये साधकाचा उत्तम सांभाळ करुन घेतात. (निर्माण झालेल्या शक्ती वर नियंत्रण ठेवतात. ) उदा: T. V. किंवा Freez साठी Voltage Stabilizer आवश्यक असते. साधनेमुळे उत्पन्न होणारे रोग,उन्माद,वासना किंवा वेडेपणा या साठी वैद्यकिय उपचारपद्धति योग्य ठरत नाही,गुणकारी ठरत नाही. अशा वेळी गुरुंचीच सत्ता अत्यंत लाभदायक, परिणामकारक ठरते. गुरु केवळ अनुग्रहच देत नाही तर निग्रह देखील करतात. दुसरी गोष्ट अशी की, साधनेतुन उत्पन्न होणा-या शक्ती मुळे साधकाचे काही संचीत बीज( पुर्वजन्मीचे किंवा या जन्माचे जे कर्मामुळे उत्पन्न झालेले, परंतु त्याचा भोग पुढील जन्मी होणार आहे. ) सुस्पष्ट रितीने बाहेर पडायला लागते. कार्यान्वित होण्यास सुरुवात करते. अशा वेळी मोठी कठिण समस्या निर्माण होण्याची शक्यता असते. कारण वर्तमान जीवनातील आयुष्यातील प्रारब्ध-भोग व निर्माण होणारे नवीन बीज परस्परविरोधी होऊन साधक अत्यंत दयनिय अवस्थेत सापडला जातो. एक सत्य घडलेल्या घटनेचा दाखला देऊन स्पष्ट करुन देतो. एका साधकाची साधना खुपच चांगली सुरु होती. उत्तरोत्तर प्रगती होत होती. साधना शक्तीतुन असे नवीन बीज तयार होऊ लागले की, संन्यास घेण्याची मनोवृत्ती होऊ लागली ; पण प्रारब्धात केवळ पुर्णत: ग्रहस्थाश्रम जीवन व्यतीत होईल असे होते. हे प्रारब्ध त्या साधकाला संन्यास घेण्यास मज्जाव करत होते. जेव्हा जेव्हा तो एकटा,एकांतात समय व्यतीत करत असे, त्या वेळी त्याच्या भावी जीवनाविषयीच्या चिंता, पत्नीचे सौंदर्य पाहुन मनात उत्पन्न होणारी कामेच्छा इतक्यादी विकार, चिंता मनात निर्माण होत होत्या. अशा मानसीक द्वंद्वात तो सापडला. केवळ पत्नी व मुलांमुळे आपण संन्यास घेण्यास असमर्थ आहोत अशी भावना वाढत जाऊन त्यांच्याबद्दल तीव्र कठोरता व तिरस्कार निर्माण झाला. आत्यंतीक मानसीक तणाव वाढुन तो शेवटी वेडेपणाची शिकार झाला. शेवटी पुन्हा गुरुंचीच शरणागती घेऊन त्यांनी नवीन सुषुप्त बीज जे कार्यशील झा होते ते सुप्त केले. तेव्हा तो साधक मानसीक तणावातुन मुक्त झाला.; परंतु या मानसीक तणावाचा विपरीत परिणाम शरिरावर होऊन तो कर्करोगाचा रुग्ण झाला. अध्यात्मात उच्चस्थ असलेले अधिकारी गुरु अनर्थ घडणा-या किंवा विनाशाकडे जाणा-या शिष्याला वाचवतात. मात्र,शिष्याने गुरुंनी केलेल्या मार्गदर्शना ला अनुसरुन मार्गक्रमण करावे. शेवटी आत्मद्यान प्राप्त करण्यापुर्वी मृत्युचा अनुभव घ्यावा लागतो. त्या साठी नचिकेत बनावे लागते. या कठिण प्रसंगी गुरुंशिवाय मृत्युच्या जबड्यातुन कोण परत आणेल.? हा संसार (भवसागर) पार करण्यासाठी ब्रम्हनिष्ठ सद्गगुरुंची़च अत्यंत आवश्यकता अाहे *🌹स्वामी सवितानंद🌹* 🙏