🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 *८५९🍁अंगारकीचा मंगलमूर्ती*🙏 थंडीच्या दिवसात आंघोळ करताना वाफा निघतात, तशा वाफा नर्मदेजवळ्या थंड परिसरात निघत होत्या. हिरव्यागार झाडांनी नदीच्या काठावर आक्रमण केलं होतं. पण ते अशा नम्रतेनं की जणू काही नर्मदेबद्दलच्या उत्सुकतेमुळे ती झाडं पाण्यावरून डोकावून पाहात होती. दव आणि धुकं दाटलेलं ते वातावरण. दिवस होता माघ कृष्ण चतुर्थीचा. एक छोटी बालमूर्ती, बर्फाच्या थंड निश्चयानं त्याच वातावरणात बसली होती. मिटलेल्या डोळ्यांतूनसुद्धा पाचूसारखं तेज लपत नव्हतं. सगळ्या अंगावर कोमल लाली लहरत होती. जिवणी स्मितानं शोभली होती. दीर्घ ध्यानाचं कडकपण त्या कोवळ्या जीवाला बांधलेलं दिसत नव्हतं. अवंतीच्या भारद्वाज ऋषींचा हा लहानगा पुत्र. भारद्वजांनी मुंज झाल्यावर त्याला शास्त्रं पढवली, आणि गणेशाचा मंत्र दिला. श्रीगणेश स्वत:च निश्चयाचा महामेरू. तेव्हा या कोवळ्या निश्चयमूर्तीच्या तपाचं त्याला आकर्षण वाटलं, यात नवल नव्हतं. "तत्व मान्य, आणि तपशील अमान्य" असली भोंगळ भाषा खर्‍या निश्चयी नरवीरात नसते. कारण तत्व योग्य असलं, तर तपशील हा शीलवान तपानं समृद्ध केला पाहिजे हे ज्ञात्याला कळतं. म्हणून त्या कोवळ्या जीवाच्या तपाचा तपशील श्रीगणेशाला पटला. _"उठ, मुला उठ! तुझा हा मंगल निश्चय पाहून, मी तुला आगपासून "मंगल" हे नाव देतो आहे. आकाशात तू मंगळ या नावाने स्थिरावशील. चुकीचा निश्चय झालेले लोक आपापसात युद्ध करून, त्याचा दोष तुला म्हणजे मंगळाला देतील. तिकडे तू लक्ष देऊ नकोस. तू स्वत: निश्चयाचा महामेरू असल्यामुळे अनिश्चयी लोकांवर तुझा राग असेल. आणि त्यांच्यावर तू लाल होशील. अंगार हे निखार्‍याला नाव आहे. तेव्हा तुला लोक अंगारक म्हणूनही म्हणतील."_ आपल्य निश्चयवृक्षाला गणेशकृपेचं आलेलं हे मधूर फळ पाहून मंगळ तृप्त झाला. आकाशाकडे झेफावण्यापूर्वी तो श्रीगणेशांना नम्रतेनं म्हणाला, _"देवाधिदेव, माझं आणि तुमचं नातं अतूट ठेवा. मी तुमचा निश्चयशिष्य आहे. निश्चयभक्त आहे. मला विभक्त ठेऊ नका."_ श्रीगणेश अधिकच संतोषले. म्हणाले, _"ठीक, यापुढे तुझ्या नावाची अंगारकी चतुर्थी करतील ते कल्याणप्राप्त होतील. आणि माझं स्तवन यापुढे तुझ्या नामनिर्देशाने - "मंगल"मूर्ती - असं होईल."_ आकाशातल्या अखेरच्या झेपेपुर्वी बालमंगलानं नम्र निवेदन केलं, _"हे परमदेवा, निश्चय न झालेल्या चंचल लोकांच्याशिवाय कुणालाही माझ्याकडून दु:ख होणार नाही. मंगळवारी तुला पुजणार्‍यांना मी माझी मंगलशक्तीही देईन. तुझं कृपामांगल्य मी अविरत वाटीन."_