अबोल तू अजुनी लपून शोधती डोळ्यांत बोलती खुलून हासती ही बाहुली हळूच लाजुनी गालात हासुनी केसांत लपूनी अशी लाजे शब्दांतील प्रेम अचूक जाणूनी मन समजुनी तिही घेते अबोल वागुनी हद्यात लपते प्रेमही असते मनी तिच्या मलाही असते ओढ या भेटीची अबोल तरिही तु असती एकटी लपूनी स्वताला शोधती एकदा बोलुनी जरा बघ कितिक जाळते स्वतः काळजाला एकट्या हद्यात तुच असे बहाणे पाहतो नेहमीच तुझे समजुनी घेतो मी नेहमी कितीक वेळा तू अशी अबोल राहशील तुझ्याच काळजाला सारखीच जाळशील एकटीच लपुनी अशी कविता माझ्या वाचशील कवितेत मग सारखी तुलाच पाहशील बोलशील मग पुन्हा तेच बहाणे शोधशील पुन्हा माझेच पोरके शब्द तरिही तू पुन्हा अबोल राहशील अबोल राहुनी पुन्हा हद्यात राहशील अबोल राहुनी पुन्हा हद्यात राहशील