क्षणोक्षणी चुका घडतात, आणि श्रेय हरवून बसतात. आपल्याच रिकाम्या ओंजळी आपल्याला फार काही शिकवत असतात. कणभर चुकीलाही आभाळाएवढी सजा असते, चुक आणि शिक्षा यांची कधी ताळेबंदी मांडायची नसते एक कृती, एक शब्द एकच निमिष हुकतं-हुकतं उभ्या जन्माच्या चुकामुकीला तेवढं एक निमित्त पुरतं अखेर हे सारं घडतं केवळ  आपण काही शिकण्यासाठी आपण मात्र शिकत असतो पुन्हा पुन्हा चुकण्यासाठी! – सुधीर मोघे