दातात ओठ का हे दाबून हासली तू मज सांग ना मला का पाहून लाजली तू सांगून आज गेला मज चंद्र पौर्णिमेचा विरहात रात्र सारी जागून काढली तू म्हणतात लोक सारे हे प्रेम जीवघेणे का ही नशा गुलाबी हासून प्राशली तू वाटे कधी तरी की तू जीवनात यावी सांगू कसे कुणाला राहून भाळली तू या रेशमी बटाना तू सावरू नको ना केसात रातराणी जाणून माळली तू देवू कसा कुणाला मी दोष सांग वेडे ही रात्र मोगर्याची जाळून टाकली तू