सांजेच्या काठावरती अलवार क्षणांच्या भेटी ही प्रीत आपली आहे की शतजन्मांच्या गाठी... कोणती तपस्या केली ज्याने तू माझी झाली आयुष्य घेतले माझे थरथरत्या पदराखाली... एकांत भावतो मजला जो तुझी आठवण देतो हा तुझ्या दिशेचा वारा येतो अंगास बिलगतो... एवढा दुरावा असुनी भेटतो मनाने आपण मग कायेवरती चढते नाजुक स्पर्शांचे लेपण.. बोटाने नाव गिरवतो वाळुत मुलायम ओल्या तू दिसते नावामध्ये मन कातर झाल्या झाल्या... ओंजळीस आयुष्याच्या तू ओंजळ लाव तुझीही पेटता दिवा प्रेमाचा नाही विझणार कधीही...